موصوف ( أُمَّهاتُ نِسائِكُمْ ) و صفت ( اللَّاتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ ) بدون وجه فاصله به اجنبى شده باشد و اگر اين جمله تنها قيد « أُمَّهاتُ نِسائِكُمْ » باشد چرا متصل ذكر نشده است ؟ و به شكلى بيان كرده است كه متعارف مردم خلاف آن را بفهمند ؟ اين اشكل بيان چه مرجّح ادبى و ذوقى دارد ؟ و اين قيد هر چند با « رَبائِبُكُمُ » نيز فاصله دارد لكن فصل به اجنبى نشده است و « اللَّاتِي فِي حُجُورِكُمْ » متمّم حكم و بيانگر حكمت جعل حكم است . نتيجه آن كه ، به جهت موافقت با قرآن نمىتوانيم طائفهء مجوزه را ترجيح بدهيم . ترجيح سوم : روايات محرمه موافق قرآن است . صاحب كشاف اللّثام قائل است كه جملهء « اللَّاتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ » تنها قيد قسمت اخير آيه است و نمىتواند قيد جمله اول نيز باشد براى اين مطلب دو وجه ذكر كرده است كه اين دو وجه در كلام مرحوم آقاى خويى نيز آمده است لكن نه به طور كامل . بيان كشف اللثام اين است كه مىگويد : چه عبارتى را قيد قرار مىدهيد ؟ « مِنْ نِسائِكُمُ اللَّاتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ » يا فقط « اللَّاتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ » ؟ اگر بخواهيم جمله « مِنْ نِسائِكُمُ اللَّاتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ » را قيد هر دو جمله قرار بدهيم ، اشكال آن اين است كه لازم مىآيد كه « من » در دو معناى نشويه و بيانيه استعمال شده باشد كه اين هم جايز نيست « 1 » و اگر بخواهيم فقط عبارت « اللَّاتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ » را قيد هر دو جمله قرار دهيم ( يعنى كلمهء من نساءكم » تنها متعلق به جمله اخير باشد . ) اشكال آن اين است كه لازم مىآيد فصل ميان موصوف ( أُمَّهاتُ نِسائِكُمْ ) و صفت ( اللَّاتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ ) به اجنبيات و ما اگر در مطلق فصل بين صفت و موصوف مناقشه نكنيم . فصل به اجنبيات حتما اشكال دارد . بنابراين ، اين عبارت فقط قيد ربائب است و روايات محرّمه مطلق مطابق قرآن مىباشد . در دو جلسهء گذشته اين كلام را بررسى كرده‌ايم . گفتيم ادعاى چنين ظهورى قابل

--> ( 1 ) به اين اينكه لازم مىآيد من ، هم نشويه باشد و هم بيانيه در جلسات قبلى گذشت .